Ik ben Anneloes. Moeder van twee tieners die vastliepen op de middelbare school. De oudste begon vol enthousiasme aan het eerste jaar maar na drie weken zat ze al meer thuis dan op school. Buikpijn, misselijk niet in slaap komen. De nachten werden korter dus stress nam toe. De huisarts vond niets. Corona kwam. Dat leek de oplossing: veilig thuis achter de laptop de lessen volgen, maar dat hield ze ook niet vol. Twee jaar van proberen naar school te gaan volgden. De slapeloosheid en woede uitbarstingen werden aangevuld met paniekaanvallen en depressieve klachten. Een sociaal leven, gezond eten, sporten, buiten zijn….. het was er niet meer bij. Op een gegeven moment konden we overdag zelfs niet meer het huis uit voor een wandeling, want ze ‘kon’ niet alleen thuis zijn. Nu staat het hier in een paar zinnen, maar ik had destijds echt niet door hoe we hier terechtgekomen waren.

Nu gaat het heel goed met haar. Heerlijk om te zien!

Het was voor mij ook een intens proces want ik werd flink gespiegeld op mijn patronen. Ik ‘viel’ en ik zat een tijd thuis. Ik krabbelde weer op maar de weg was en is niet glad. Ik weet nu dat ik het einddoel niet hoef te weten en al helemaal niet hoef te kunnen zien. Ik ben dankbaar voor wat ik leerde en nog steeds leer.

Ondertussen was onze zoon gestart op de middelbare school. So far so good. Vaak ziek/verkouden. Hij vond school stom en saai. Niks nieuws want dat was altijd al zo. Maar in de tweede jaar liep hij het moeras in en kwam niet meer vooruit. Deze keer was ik ‘rucksichtloos”: we gingen niet eindeloos proberen. Hij ging eerst uitrusten! Ik zag het als een soort burn-out. Na acht maanden was zijn ‘tank’ weer aangevuld en hij doorstaat het systeem. Hij gaat op zijn eigen moet-ivatie vrijwel elke dag naar school. Ik vertrouw erop dat hij zijn joy en talent gaat vinden. Of school daar een rol in zal spelen betwijfel ik.

Ik weet nu, na twee verschillende ervaringen met thuiszitten, dat ik wil doorgeven en steunen. Om hier als ouder doorheen te gaan is niet niks. Wanneer je kind in het ziekenhuis ligt met een fysiek iets dan is het duidelijk hoe uitputtend dat voor ouders is. Bij mentale struggles draait het in de buitenwereld om ‘gaat ie alweer naar school?’ Alsof dat het hoogste doel is. In plaats van ‘hoe gaat het met hem/haar en met jou als moeder of vader?’  (Hoe lief iedereen ook is.) Het kan ook zijn dat ik dit zo voelde en ik neem het niemand kwalijk, maar de kans dat je jezelf vergeet in zo’n periode is groot.

Daarom dus mijn initiatief en deze plek om ze te delen. Als je het fijn vindt een keer te wandelen. Je vindt de data hier. Of liever niet in een groepje wandelen? Mail mij even dan spreken we samen iets af.

Liefs Anneloes